ز فہم دون نہادان گرچہ دور است
ولی این نکتہ را گفتن ضرور است
بہ این نو زادہ ابلیسان نسازد
گنہگاری کہ طبع او غیور است

حریف ضرب او مرد تمام است
کہ  ن  تش نسب والامقام است
نہ ہر خاکی سزاوار نخ اوست
کہ صید لاغری بر وی حرام است

مشو نخچیر ابلیسان این عصر
خسان را غمزۂ شان سازگار است
اصیلان را ہمان ابلیس خوشتر
کہ یزدان دیدہ و کامل عیار است

بشر تا از مقام خود فتاد است
بقدر محکمی او را گشاد است
گنہ ہم می شود بی لذت و سرد
اگر ابلیس تو خاکی نہاد است

چہ زھرابی کہ در پیمانہ اوست
کشد جانرا و تن بیگانہ اوست
تو بینی حلقۂ دامی کہ پیداست
نہ  ن دامے کہ اندر دانۂ اوست

چہ شیطانی خرامش واژگونی
کند چشم ترا کور از فسونے
من او را مردہ شیطانی شمارم
کہ گیرد چون تو نخچیر زبونی

بہ ہر کو رہزنان چشم و گوش اند
کہ در تاراج دلہا سخت کوش اند
گران قیمت گناہی با پشنیری
کہ این سوداگران ارزان فروش اند

13

بیا تا نرد را شاہانہ بازیم
جہان چار سو را درگدازیم
بہ افسون ھنر از برگ کاہش
بہشتی این سوی گردون بسازیم

تو می دانی صواب و ناصوابم
نروید دانہ از کشت خرابم
نکردی سجدہ و از دردمندی
بخود گیری گناہ بی حسابم