ز افرنگی صنم بیگانہ تو شو
کہ پیمانش نمی ارزد بیک جو
نگاہی وام کن از چشم فاروق
قدم بیباک نہ در عالم نو

مسلمانیم و آزاد از مکانیم
برون از حلقہء نہ آسمانیم
بما آموختند آن سجدہ کز وی
بہای ھر خداوندی بدانیم

ترا اندر بیابانی مقام است
کہ شامش چون سحر آئینہ فام است
بہرجائی کہ خواہی خیمہ گستر
طناب از دیگران جستن حرام است

بیا باھم در آویزیم و رقصیم
ز گیتی دل بر انگیزیم و رقصیم
یکی اندر حریم کوچہء دوست
ز چشمان اشک خون ریزیم و رقصیم

سراپا درد درمان ناپذیرم
نپنداری زبون و زار و پیرم
ہنوزم در کمانی میتوان راند
ز کیش ملتی افتادہ پیرم

تو سلطان حجازی من فقیرم
ولی در کشور معنی امیرم
جہانی کو ز تخم ’’لاالہ‘‘ رست
بیا بنگر بہ آغوش ضمیرم

تو ہم آن می بگیر از ساغر دوست
کہ باشی تا ابد اندر بر دوست
سجودی نیست ای عبدالعزیز این
بروبم از مژہ خاک در دوست

13

بدہ دستی ز پا افتادگان را
بہ غیراللہ دل نادادگان را
از آن آتش کہ جان من بر افروخت
نصیبی دہ مسلمان زادگان را

یکی بنگرد فرنگی کج کلاہان
تو گوئی آفتابانند و ماہان
جوان سادہ من گرم خون است
نگہ دارش ازین کافر نگاہان