گریز آخر ز عقل ذوفنون کرد
دل خود کام را از عشق خون کرد
ز اقبال فلک پیما چہ پرسی
حکیم نکتہ دان ما جنون کرد

مرا ذوق سخن خون در جگر کرد
غبار راہ را مشت شرر کرد
بہ گفتار محبت لب گشودم
بیان این راز را پوشیدہ تر کرد

ہنوز از بند آب و گل نرستی
تو گوئی رومی و افغانیم من
من اول آدم بی رنگ و بویم
از آن پس ہندی و تورانیم من

بہر دل عشق رنگ تازہ بر کرد
گہی با سنگ گہ با شیشہ سر کرد
ترا از خود ربود و چشم تر داد
مرا با خویشتن نزدیک تر کرد

بحرف اندر نگیری لامکانرا
درون خود نگر این نکتہ پیداست
بہ تن جان آنچنان دارد نشیمن
کہ نتوان گفت اینجا نیست آنجاست

رگ مسلم ز سوز من تپید است
ز چشمش اشک بیتابم چکید است
ہنوز از محشر جانم نداند
جہان را با نگاہ من ندید است

بساطم خالی از مرغ کباب است
نہ در جامم می آئینہ تاب است
غزال من خورد برگ گیاہی
ولی خون دل او مشک ناب است

تو می گوئی کہ من ہستم خدا نیست
جہان آب و گل را انتہا نیست
ہنوز این راز بر من ناگشود است
کہ چشمم آنچہ بیند ہست یا نیست

جہان رنگ و بو فہمیدنی ہست
درین وادی بسی گل چیدنی ہست
ولی چشم از درون خود نبندی
کہ در جان تو چیزی دیدنی ہست

مشو نومید ازین مشت غباری
پریشان جلوۂ ناپایداری
چو فطرت می تراشد پیکری را
تمامش می کند در روزگاری