ای رد ایت پردۂ ناموس ما
تاب تو سرمایۂ فانوس ما
طینت پاک تو ما را رحمت است
قوت دین و اساس ملت است
کودک ما چون لب از شیر تو شست
لاالہ آموختی او را نخست
می تراشد مہر تو اطوار ما
فکر ما گفتار ما کردار ما
برق ما کو در سحابت آرمید
بر جبل رخشید و در صحرا تپید
ای امین نعمت آئین حق
در نفسہای تو سوز دین حق
دور حاضر تر فروش و پر فن است
کاروانش نقد دین را رہزن است
کور و یزدان ناشناس ادراک او
ناکسان زنجیری پیچاک او
چشم او بیباک و ناپرواستی
پنجۂ مژگان او گیراستی
صید او آزاد خواند خویش را
کشتۂ او زندہ داند خویش را
آب بند نخل جمعیت توئی
حافظ سرمایۂ ملت توئی
از سر سود و زیان سودا مزن
گام جز بر جادۂ آبا مزن
ہوشیار از دستبرد روزگار
گیر فرزندان خود را در کنار
این چمن زادان کہ پر نگشادہ اند
ز آشیان خویش دور افتادہ اند
فطرت تو جذبہ ہا دارد بلند
چشم ہوش از اسوۂ زھرا مبند
تا حسینی شاخ تو بار آورد
موسم پیشین بگلزار آورد

مریم از یک نسبت عیسی عزیز
از سہ نسبت حضرت زہرا عزیز
نور چشم رحمة للعالمین
آن امام اولین و آخرین
آنکہ جان در پیکر گیتی دمید
روزگار تازہ آئین آفرید
بانوی آن تاجدار ’’ہل اتے‘‘
مرتضی مشکل گشا شیر خدا
پادشاہ و کلبہ ئی ایوان او
یک حسام و یک زرہ سامان او
مادر آن مرکز پرگار عشق
مادر آن کاروان سالار عشق
آن یکی شمع شبستان حرم
حافظ جمعیت خیرالامم
تا نشیند آتش پیکار و کین
پشت پا زد بر سر تاج و نگین
وان دگر مولای ابرار جہان
قوت بازوی احرار جہان
در نوای زندگی سوز از حسین
اہل حق حریت آموز از حسین
سیرت فرزند ہا از امہات
جوہر صدق و صفا از امہات
مزرع تسلیم را حاصل بتول
مادران را اسوۂ کامل بتول
بہر محتاجی دلش آنگونہ سوخت
با یہودی چادر خود را فروخت
نوری و ہم آتشی فرمانبرش
گم رضایش در رضای شوہرش
آن ادب پروردۂ صبر و رضا
آسیا گردان و لب قرآن سرا
گریہ ہای او ز بالین بی نیاز
گوہر افشاندی بدامان نماز
اشک او بر چید جبریل از زمین
ہمچو شبنم ریخت بر عرش برین
رشتۂ آئین حق زنجیر پاست
پاس فرمان جناب مصطفی است
ورنہ گرد تربتش گردیدمی
سجدہ ہا بر خاک او پاشیدمی

نغمہ خیز از زخمۂ زن ساز مرد
از نیاز او دو بالا ناز مرد
پوشش عریانی مردان زن است
حسن دلجو عشق را پیراہن است
عشق حق پروردۂ آغوش او
این نوا از زخمۂ خاموش او
آنکہ نازد بر وجودش کائنات
ذکر او فرمود با طیب و صلوة
مسلمی کو را پرستاری شمرد
بہرہ ئی از حکمت قرآن نبرد
نیک اگر بینی امومت رحمت است
زانکہ او را با نبوت نسبت است
شفقت او شفقت پیغمبر است
سیرت اقوام را صورتگر است
از امومت پختہ تر تعمیر ما
در خط سیمای او تقدیر ما
ہست اگر فرہنگ تو معنی رسی
حرف امت نکتہ ہا دارد بسی
گفت آن مقصود حرف ’’کن فکان‘‘
زیر پای امہات آمد جنان
ملت از تکریم ارحام است و بس
ورنہ کار زندگی خام است و بس
از امومت گرم رفتار حیات
از امومت کشف اسرار حیات
از امومت پیچ و تاب جوی ما
موج و گرداب و حباب جوی ما
آن دخ رستاق زادی جاہلی
پست بالای سطبری بد گلی
نا تراشی پرورش نادادہ ئی
کم نگاہی کم زبانی سادہ ئی
دل ز آلام امومت کردہ خون
گرد چشمش حلقہ ہای نیلگون
ملت ار گیرد ز آغوشش بدست
یک مسلمان غیور و حق پرست
ہستی ما محکم از آلام اوست
صبح ما عالم فروز از شام اوست
وان تہی آغوش نازک پیکری
خانہ پرورد نگاہش محشری
فکر او از تاب مغرب روشن است
ظاہرش زن باطن او نازن است
بندہای ملت بیضا گسیخت
تا ز چشمش عشوہ ہا حل کردہ ریخت
شوخ چشم و فتنہ زا آزادیش
از حیا نا آشنا آزادیش
علم او بار امومت بر نتافت
بر سر شامش یکی اختر نتافت
این گل از بستان ما نارستہ بہ
داغش از دامان ملت شستہ بہ

لاالہ گویان چو انجم بی شمار
بستہ چشم اندر ظلام روزگار
پا نبردہ از عدم بیرون ہنوز
از سواد کیف و کم بیرون ہنوز
مضمر اندر ظلمت موجود ما
آن تجلی ہای نامشہود ما
شبنمی بر برگ گل ننشستہ ئی
غنچہ ہائی از صبا نا خستہ ئی
بر دمد این لالہ زار ممکنات
از خیابان ریاض امہات
قوم را سرمایہ ای صاحب نظر
نیست از نقد و قماش و سیم و زر
مال او فرزند ہای تندرست
تر دماغ و سخت کوش و چاق و چست
حافظ رمز اخوت مادران
قوت قرآن و ملت مادران

کودکی را دیدی ای بالغ نظر
کو بود از معنی خود بی خبر
ناشناس دور و نزدیک آنچنان
ماہ را خواہد کہ بر گیرد عنان
از ہمہ بیگانہ آن مامک پرست
گریہ مست وشیر مست و خواب مست
زیر و بم را گوش او در گیر نیست
نغمہ اش جز شورش زنجیر نیست
سادہ و دوشیزہ افکارش ہنوز
چون گہر پاکیزہ گفتارش ہنوز
جستجو سرمایہ ی پندار او
از چرا ، چون ، کی ، کجا ، گفتار او
نقش گیر این و آن اندیشہ اش
غیر جوئی غیر بینی پیشہ اش
چشمش از دنبال اگر گیرد کسی
جان او آشفتہ می گردد بسی
فکر خامش در ہوای روزگار
پر گشا مانند باز نو شکار
در پی نخجیرہا بگذاردش
باز سوی خویشتن می آردش
تا ز آتشگیری افکار او
گل فشاند زرچک پندار او
چشم گیرایش فتد بر خویشتن
دستکی بر سینہ می گوید کہ من
یاد او با خود شناسایش کند
حفظ ربط دوش و فردایش کند
سفتہ ایامش درین تار زرند
ہمچو گوہر از پی یک دیگرند
گرچہ ہر دم کاہد ، افزاید گلش
’’من ہمانستم کہ بودم‘‘ در دلش
این ’’من‘‘ نو زادہ آغاز حیات
نغمۂ بیداری ساز حیات

ملت نوزادہ مثل طفلک است
طفلکی کو در کنار مامک است
طفلکی از خویشتن نا آگہی
گوھر آلودہ ئی خاک رہی
بستہ با امروز او فرداش نیست
حلقہ ہای روز و شب در پاس نیست
چشم ہستی را مثال مردم است
غیر را بینندہ و از خود گم است
صد گرہ از رشتۂ خود وا کند
تا سر تار خودی پیدا کند
گرم چون افتد بہ کار روزگار
این شعور تازہ گردد پایدار
نقشہا بردارد و اندازد او
سر گذشت خویش را می سازد او
فرد چون پیوند ایامش گسیخت
شانۂ ادراک او دندانہ ریخت
قوم روشن از سواد سر گذشت
خود شناس آمد ز یاد سر گذشت
سر گذشت او گر از یادش رود
باز اندر نیستی گم می شود
نسخۂ بود ترا ای ہوشمند
ربط ایام آمدہ شیرازہ بند
ربط ایام است ما را پیرہن
سوزنش حفظ روایات کہن
چیست تاریخ ای ز خود بیگانہ ئی
داستانی قصہ ئی افسانہ ئی
این ترا از خویشتن آگہ کند
آشنای کار و مرد رہ کند
روح را سرمایۂ تاب است این
جسم ملت را چو اعصاب است این
ہمچو خنجر بر فسانت می زند
باز بر روی جہانت می زند
وہ چہ ساز جان نگار و دلپذیر
نغمہ ہای رفتہ در تارش اسیر
شعلۂ افسردہ در سوزش نگر
دوش در آغوش امروزش نگر
شمع او بخت امم را کوکب است
روشن از وی امشب و ہم دیشب است
چشم پرکاری کا بیند رفتہ را
پیش تو باز آفریند رفتہ را
بادۂ صد سالہ در مینای او
مستی پارینہ در صہبای او
صید گیری کو بدام اندر کشید
طایری کز بوستان ما پرید
ضبط کن تاریخ را پایندہ شو
از نفسہای رمیدہ زندہ شو
دوش را پیوند با امروز کن
زندگی را مرغ دست آموز کن
رشتۂ ایام را آور بدست
ورنہ گردی روز کور و شب پرست
سر زند از ماضی تو حال تو
خیزد از حال تو استقبال تو
مشکن ار خواہی حیات لازوال
رشتۂ ماضی ز استقبال و حال
موج ادراک تسلسل زندگی است
می کشان را شور قلقل زندگی است

با تو آموزم زبان کائنات
حرف و الفاظ است اعمال حیات
چون ز ربط مدعائی بستہ شد
زندگانی مطلع برجستہ شد
مدعا گردد اگر مہمیز ما
ہمچو صرصر می رود شبدیز ما
مدعا راز بقای زندگی
جمع سیماب قوای زندگی
چون حیات از مقصدی محرم شود
ضابط اسباب این عالم شود
خویشتن را تابع مقصد کند
بہر او چیند گزیند رد کند
نا خدا را یم روی از ساحل است
اختیار جادہ ہا از منزل است
بر دل پروانہ داغ از ذوق سوز
طوف او گرد چراغ از ذوق سوز
قیس اگر آوارہ در صحراستی
مدعایش محمل لیلاستی
تا بود شہر آشنا لیلای ما
بر نمی خیزد بہ صحرا پای ما
ہمچو جان مقصود پنہان در عمل
کیف و کم از وی پذیرد ہر عمل
گردش خونی کہ در رگہای ماست
تیز از سعی حصول مدعاست
از تف او خویش را سوزد حیات
آتشی چون لالہ اندوزد حیات
مدعا مضراب ساز ہمت است
مرکزی کو جاذب ہر قوت است
دست و پای قوم را جنباند او
یک نظر صد چشم را گرداند او
شاہد مقصود را دیوانہ شو
طائف این شمع چون پروانہ شو
خوش نوائی نغمہ ساز قم زد است
زخمۂ معنی بر ابریشم زد است
تا کشد خار از کف پا رہ سپر
می شود پوشیدہ محمل از نظر
گر بقدر یک نفس غافل شدی
دور صد فرسنگ از منزل شدی

این کہن پیکر کہ عالم نام اوست
ز امتزاج امہات اندام اوست
صد نیستان کاشت تا یک نالہ رست
صد چمن خون کرد تا یک لالہ رست
نقشہا آورد و افکند و شکست
تا بہ لوح زندگی نقش تو بست
نالہ ہا در کشت جان کاریدہ است
تا نوای یک اذان بالیدہ است
مدتی پیکار با احرار داشت
با خداوندان باطل کار داشت
تخم ایمان آخر اندر گل نشاند
با زبانت کلمۂ توحید خواند
نقطۂ ادوار عالم لاالہ
انتھای کار عالم لاالہ
چرخ را از زور او گردندگی
مہر را پایندگی رخشندگی
بحر گوھر آفرید از تاب او
موج در دریا تپید از تاب او
خاک از موج نسیمش گل شود
مشت پر از سوز او بلبل شود
شعلہ در رگہای تاک از سوز او
خاک مینا تابناک از سوز او
نغمہ ہایش خفتہ در ساز وجود
جویدت ای زخمہ ور ساز وجود
صد نوا داری چو خون در تن روان
خیز و مضرابی بتار او رسان
زانکہ در تکبیر راز بود تست
حفظ و نشر لاالہ مقصود تست
تا نخیزد بانگ حق از عالمی
گر مسلمانی نیاسائی دمی
می ندانی آیہ ام الکتاب
امت عادل ترا آمد خطاب
آب و تاب چہرہ ایام تو
در جہان شاہد علی الاقوام تو
نکتہ سنجان را صلای عام دہ
از علوم امئی پیغام دہ
امیی پاک از ہوی گفتار او
شرح رمز ماغوی گفتار او
تا بدست آورد نبض کائنات
وانمود اسرار تقویم حیات
از قبای لالہ ہای این چمن
پاک شست آلودگیہای کہن
در جہان وابستۂ دینش حیات
نیست ممکن جز بہ آئینش حیات
ای کہ میداری کتابش در بغل
تیز تر نہ پا بہ میدان عمل
فکر انسان بت پرستی بت گری
ھر زمان در جستجوی پیکری
باز طرح آزری انداخت است
تازہ تر پروردگاری ساخت است
کاید از خون ریختن اندر طرب
نام او رنگ است و ہم ملک و نسب
آدمیت کشتہ شد چون گوسفند
پیش پای این بت ناارجمند
ای کہ خوردستی ز مینای خلیل
گرمی خونت ز صہبای خلیل
برسر این باطل حق پیرہن
تیغ ’’لا موجود الا ہو‘‘ بزن
جلوہ در تاریکی ایام کن
آنچہ بر تو کامل آمد عام کن
لرزم از شرم تو چون روز شمار
پرسدت آن آبروی روزگار
حرف حق از حضرت ما بردہ ئی
پس چرا با دیگران نسپردہ ئی

می گشایم عقدہ از کار حیات
سازمت آگاہ اسرار حیات
چون خیال از خود رمیدن پیشہ اش
از جہت دامن کشیدن پیشہ اش
در جھان دیر و زود آید چسان
وقت او فردا و دی زاید چسان
گر نظر  داری یکے بر خود نگر
جز رم پیھم نہ ئی ای بیخبر
تا نماید تاب نامشہود خویش
شعلہ ی او پردہ بند از دود خویش
سیر او را تا سکون بیند نظر
موج جویش بستہ آمد در گہر
آتش او دم بخویش اندر کشید
لالہ گردید و ز شاخی بر دمید
فکر خام تو گران خیز است و لنگ
تہمت گل بست بر پرواز رنگ
زندگی مرغ نشیمن ساز نیست
طایر رنگ است و جز پرواز نیست
در قفس واماندہ و آزاد ھم
با نواہا می زند فریاد ہم
از پرش پرواز شوید دمبدم
چارہ ی خود کردہ جوید دمبدم
عقدہ ہا خود می زند در کار خویش
باز آسان می کند دشوار خویش
پا بگل گردد حیات تیزگام
تا دو بالا گرددش ذوق خرام
سازہا خوابیدہ اندر سوز او
دوش و فردا زادہ ی امروز او
دمبدم مشکل گر و آسان گذار
دمبدم نو آفرین و تازہ کار
گرچہ مثل بو سراپایش رم است
چون وطن در سینہ ئی گیرد دم است
رشتہ ہای خویش را بر خود تند
تکمہ ئے گردد گرہ بر خود زند
در گرہ چون دانہ دارد برگ و بر
چشم بر خود وا کند گردد شجر
خلعتی از آب و گل پیدا کند
دست و پا و چشم و دل پیدا کند
خلوت اندر تن گزیند زندگی
انجمن ہا آفریند زندگی

ہمچنان آئین میلاد امم
زندگی بر مرکزی آید بھم
حلقہ را مرکز چو جان در پیکر است
خط او در نقطہ ی او مضمر است
قوم را ربط و نظام از مرکزی
روزگارش را دوام از مرکزی
راز دار و راز ما بیت الحرم
سوز ما ہم ساز ما بیت الحرم
چون نفس در سینہ او را پروریم
جان شیرین است او ما پیکریم
تازہ رو بستان ما از شبنمش
مزرع ما آب گیر از زمزمش
تاب دار از ذرہ ہایش آفتاب
غوطہ زن اندر فضایش آفتاب
دعوی او را دلیل استیم ما
از براھین خلیل استیم ما
در جہان ما را بلند آوازہ کرد
با حدوث ما قدم شیرازہ کرد
ملت بیضا ز طوفش ہم نفس
ہمچو صبح آفتاب اندر قفس
از حساب او یکی بسیاریت
پختہ از بند یکی خودداریت
تو ز پیوند حریمی زندہ ئی
تا طواف او کنی پایندہ ئی
در جہان جان امم جمعیت است
در نگر سر حرم جمعیت است
عبرتی ای مسلم روشن ضمیر
از مآل امت موسی بگیر
داد چون آن قوم مرکز را ز دست
رشتہ ی جمعیت ملت شکست
آنکہ بالید اندر آغوش رسل
جزو او دانندہ ی اسرار کل
دہر سیلی بر بنا گوشش کشید
زندگی خون گشت و از چشمش چکید
رفت نم از ریشہ ہای تاک او
بید مجنون ہم نروید خاک او
از گل غربت زبان گم کردہ ئی
ہم نوا ہم آشیان گم کردہ ئی
شمع مرد و نوحہ خوان پروانہ اش
مشت خاکم لرزد از افسانہ اش
ای ز تیغ جور گردون خستہ تن
ای اسیر التباس و وہم و ظن
پیرہن را جامہ احرام کن
صبح پیدا از غبار شام کن
مثل آبا غرق اندر سجدہ شو
آنچنان گم شو کہ یکسر سجدہ شو
مسلم پیشین نیازی آفرید
تا بہ ناز عالم آشوبی رسید
در رہ حق پا بہ نوک خار خست
گلستان در گوشہ ی دستار بست